Kevin: Ik probeer altijd mezelf te zijn en te blijven. Dat maakt het voor ouderen met dementie ook gemakkelijker zichzelf te blijven.

 

Kevin Verdel (1989), voormalig verzorgende en sinds 1 maart 2020 recruiter bij de afdeling Human Resources Management van Marente


“Ik leef bij de dag en ben een mens met een open mind. Ik probeer altijd mezelf te zijn en te blijven. Dat maakt het voor ouderen met dementie ook gemakkelijker zichzelf te blijven. Met een gewone, dagelijkse omgang creëer je ook voor hen een veilige zone.”


Wie ben je?
Ik ben Kevin Verdel uit Katwijk, dertig jaar oud. Ik heb drie jaar in de zorg gewerkt bij TopaZ en had er ook precies drie jaar bij Marente op zitten, toen mijn oog plotseling viel op een advertentie van het Human Resources Management Team van Marente. Zij zochten iemand die nieuw personeel voor de zorg kon werven. De kandidaat moest mensenkennis hebben, humor meebrengen en creatief zijn. Die drie eisen spraken me direct aan. Na een avond overleg met mijn vriend heb ik enthousiast gesolliciteerd. En hier zit ik nu, vol ambitie om er wat van te maken. Een totale verrassing.

Waarom heb jij als man ooit voor werk in de zorg gekozen?
Na mijn middelbare school heb ik eerst een theateropleiding doorlopen van vier jaar. Ik was (en ben) namelijk gek op muziek, concerten en theater. Het werden vier intensieve jaren, want een theateropleiding is veel zwaarder dan de meeste mensen denken. Om een rol goed te kunnen spelen moet je je echt in andere mensen kunnen inleven en door het vele naar elkaar kijken en oefenen leer je heel goed beoordelen wie werkelijk ‘authentiek’ acteert en reageert en wie niet. Ik heb die opleiding met succes afgemaakt, maar al vrij snel daarna merkte ik dat een theateropleiding bepaald geen garantie is op een baan. Het lukt alleen topmensen om in het theater hun brood te verdienen. Ik was niet tegen die onzekerheid over mijn inkomen opgewassen. Op een gegeven moment ging ik me afvragen in welk ander werk met mensen ik mijn creativiteit zou kunnen uitleven. Toen ben ik gaan werken in de ouderenzorg en heb ik besloten van het theater mijn hobby te maken: ik deed nog éénmaal per week aan theater bij een musicalvereniging. Dat doe ik nog steeds; we verzorgen ook Dickensachtige optredens op kerstmarkten en optredens in verpleegtehuizen. Ik volgde de driejarige opleiding tot verzorgende al werkende. De eerste dag vond ik indertijd best heftig; ik werd direct geconfronteerd met mensen die pijn leden door diepe wonden. Dat was erg naar om te zien. Anderzijds was het fijn om te ervaren hoe dankbaar zulke mensen zijn als je hen komt helpen. Toen ik eenmaal mijn diploma had ben ik bij Marente terecht gekomen.

Hoe werd jij als man verwelkomd in de zorg?
Heel enthousiast. Het was nog net niet zo dat de vlag uit ging, maar werkelijk iedereen was blij dat er een man bij kwam. Niet alleen de naaste collega’s in de verzorging, maar de gehele organisatie. Over het feit dat ik met een man samen bleek te wonen deed niemand moeilijk. Ik ben al heel jong uit de kast gekomen, dus ik vertelde dat openlijk bij mijn overplaatsingen naar een nieuwe afdeling of werkgever. Collega’s en leidinggevenden hebben er nooit een punt van gemaakt. Wel vinden sommige bewoners het lastig. 


Op welke manier verschillen mannen van vrouwen in de zorg?
Ik denk dat mannen vaak wat nuchterder tegenover bepaalde dingen staan dan vrouwen. Een team met alleen vrouwen kan soms lang in futiliteiten blijven hangen. Mannen brengen daar wat balans in. In de praktische uitvoering van de verzorging kan het soms lastig zijn. Oudere vrouwen met dementie willen niet altijd een man aan hun bed, en oudere mannen niet altijd een vrouw. Dat moet je respecteren vind ik, al heb ik wel gemerkt dat je met een vriendelijke, rustige omgang heel snel toch hun vertrouwen wint. De gêne verdwijnt zodra men ervaart dat de gegeven verzorging als zodanig hetzelfde blijft. Er zijn ook ouderen die het juist heel prettig vinden als er een man aan hun bed komt. Mannen kunnen
namelijk soms juist zachtaardiger of voorzichtiger zijn, mogelijk omdat ze weten dat ze hun kracht een beetje moeten inhouden. Zorginstellingen zijn voor mijn gevoel wat hun kwaliteit betreft voor 100% afhankelijk van de mentaliteit van het zorgpersoneel. Daar hangt alles vanaf. Je kunt de zorgomgeving nóg zo mooi of lelijk hebben; alles staat of valt met de benadering door het personeel.


Wie of wat biedt jou de inspiratie om ook als recruiter nog in de ouderenzorg te werken?
Ik heb het altijd belangrijk gevonden om stil te staan bij de vraag hoe ik zou willen dat mijn moeder verzorgd werd als ze iets zou mankeren. Als dat je uitgangspunt is, wil je als recruiter gewoon goede mensen hebben voor de zorg. Mensen die deskundig zijn, maar die ook respectvol en vriendelijk met de ouderen omgaan. Ik houd van eerlijkheid, openheid en transparantie bij mensen. Mensen die alleen sociaal wenselijke antwoorden geven, daar prik ik zo doorheen. Ik vind het belangrijk dat mensen zichzelf blijven, want dan kunnen de ouderen met dementie dat ook. Dat zal ik ook uitdragen in het onderwijs, want dat wordt een van mijn taken: uitleg geven op lagere en middelbare scholen over het
werk van verzorgenden in de ouderenzorg. Ik hoop dat ik op basis van mijn theateropleiding én mijn praktische werkervaring zodanig aantrekkelijke voorlichting kan geven over de ouderenzorg dat die jonge mensen zich dat nog steeds zullen herinneren op het moment dat ze voor hun beroepskeuze staan. Ik wil hen in elk geval duidelijk maken dat het beroep van verzorgende in de ouderenzorg een mooi beroep is, waarin je met beide benen stevig op de grond wordt gezet. Na een paar jaarwerkervaring ervaar je minder paniek als er eens iets misgaat in je eigen familie, want je wordt wat nuchterder.


Waarop wil je trots zijn als je met pensioen gaat?
Wat een vraag! Ik ben geen mens met spectaculair grote dromen. Ik leef bij de dag en zal al heel tevreden zijn wanneer alle zorglocaties van Marente er door mijn inzet één man bij krijgen. Al zou het natuurlijk nóg leuker zijn als dat er meer worden. Maar ik wil heel nadrukkelijk evengoed nieuwe vrouwen aantrekken en hen voor de zorg behouden. We hebben iedereen nodig, en vooral diversiteit is belangrijk.
 

Interview door Cecile aan de Stegge, Lectoraat Verpleegkundige Intramurale Ouderenzorg.

Meer blogs en vlogs