Peter Ouwehand, huiskamermedewerker en medewerker welzijn in Huis op de Waard

Interview met Peter Ouwehand, huiskamermedewerker en medewerker welzijn in Huis op de Waard.

“Als ik de wereld een beetje beter wil maken kan ik dat voor mijn gevoel het beste in de zorg doen”

Wie ben je?
Ik ben Peter Ouwehand, 34 jaar en afkomstig uit Katwijk. Ik werk al zeker negentien jaar met veel plezier op locaties die nu tot Marente behoren. Ik was bijvoorbeeld nog vijftien, toen ik ergens een advertentie zag staan van verpleeghuis De Wilbert in Katwijk, waarin een afwasser voor de keuken gevraagd werd. Hoewel ik nog op de MAVO zat, trok het me aan om daarmee mijn zakgeld te verdienen; een vriend was namelijk ook al daar aan het werk. Ik werd direct aangenomen en na een jaar werd mijn taak uitgebreid met werk in de transportdienst. Dat vond ik leuk, want telkens als ik eten rondbracht kon ik ook een praatje maken met de bewoners.

Hoe komt het dat jij ook na je voortgezette opleiding weer in de ouderenzorg bent gaan werken?
Aanvankelijk was ik na de MAVO op het ID college in Katwijk begonnen aan een MBOopleiding tot administratief medewerker. Hoewel ik die opleiding met succes heb afgerond merkte ik tijdens alle stages dat administratief werk niet bij mij paste. Mijn moeder stapte indertijd na vier jaar werk in de terminale thuiszorg over naar werken als verzorgende op afdeling Clematis van De Wilbert. Omdat zij nadien elke dag thuiskwam met enthousiaste verhalen over haar belevenissen trok het verzorgende werk in De Wilbert ook mij steeds meer aan. Daarnaast ben ik blijven studeren; ik heb een hbo bedrijfseconomie en een hbo recht geprobeerd, maar beide opleidingen heb ik na een tijdje gestopt omdat ik merkte dat het werk wat je ermee kon doen mij niet boeide. Toen heb ik besloten in de ouderenzorg te solliciteren.

Hoe werd je als man ontvangen in Marente?
Op de zorgafdelingen van Marente wordt altijd blij gereageerd als er een man komt solliciteren. Iedereen vindt dat een man toch een andere blik meebrengt dan een vrouw. Ikzelf heb ook nooit een negatieve reactie gehad op het feit dat ik als man met ouderen wilde werken. Misschien komt dat ook omdat ik een open karakter heb; ik vind het leuk met mensen om te gaan, en hen met humor en een praatje op hun gemak te stellen. Dat heb ik altijd gedaan, als kind ook al. Binnen Marente heb ik echter ook ontzettend veel kansen gekregen om mezelf verder te ontwikkelen. Zo ben ik receptiemedewerker geweest in verpleeghuis van Wijckerslooth te Oegstgeest en vaste medewerker transportdienst in verzorgingshuis Mariënhaven in Warmond. Op het hoofdkantoor was ik een tijd oproepkracht. Dus ik mag wel zeggen dat ik de organisatie van onder tot boven heb leren kennen.

Waar werk je nu?
Tijdens een reorganisatie van drie jaar geleden kwam ik als boventallige het Huis op de Waard binnen in Leiden, aanvankelijk voor 12 uur als restaurantmedewerker. Vanuit deze rol stimuleerde ik het verzorgende personeel om zo min mogelijk handelingen van de bewoners over te nemen tijdens de maaltijd. Dat viel op. De teamleider van de afdeling somatiek wilde mij op een gegeven moment voor 36 uur per week op de afdeling hebben en bood me een opleiding aan tot woonzorgmedewerker. Ik heb daar wel even over moeten denken, maar toen ik er eenmaal zat bleek ik het verzorgende werk ontzettend leuk te vinden! Daarna werd ik door een fysiotherapeute nog gewezen op ‘bewegingsgerichte zorg‘ en zo ben ik daar ook mee begonnen. De spreuk ‘use it or loose it’ (‘een spier die je niet gebruikt verlies je’) is me op het lijf geschreven.

Vorig jaar vertrok de oude teamleider Welzijn bij het Huis op de Waard. Een waarnemend interim uit een andere locatie heeft mij toen aangewezen als geschikt voor een functie van 12 uur per week in het welzijnswerk, naast mijn functie als woonzorgmedewerker. Ik kreeg de vrijheid om een borrel te organiseren op de vrijdagmiddag. De teamleider zelf nodigde regelmatig een muzikant uit om die borrel op te luisteren, dus dit was al snel een succes. Ik organiseerde ook wel eens een quiz en had er altijd veel plezier in als men dan een dag later nog zei: “Jongen, die quiz vonden we echt gezellig!”. Hierdoor is het gekomen dat de nieuw geworven teamleider welzijn mij per september 2019 formeel de functie van ‘medewerker welzijn op de afdeling somatiek’ aanbood. Ik was heel vereerd met dit aanbod, maar ik vind het ook echt heel leuk werk. De ouderenzorg heeft zoveel meer te bieden dan men doorgaans denkt!

Het Huis op de Waard is best groot en de sfeer hier is goed, ook onder het personeel, ondanks het grote aantal oproepkrachten en stagiaires. Die stagiaires zijn trouwens doorgaans mbov-ers. Als het lectoraat intramurale ouderenzorg van Hogeschool Leiden kan bevorderen dat hier ook meer hbov-ers komen stagelopen zal het Huis dat vast de moeite waard vinden, want er is hier werk genoeg voor elk niveau. Je moet weten dat hier in totaal 101 mensen wonen, waaronder twee echtparen. Beneden zijn 4 x 11 plaatsen voor psychogeriatrische bewoners, boven zijn 7 appartementen gecreëerd voor huurders en daarnaast wonen hier vijftig mensen met somatische problemen. Dat zijn heus niet allemaal mensen met laagcomplexe problematiek!

Op welke manier verschillen volgens jou mannen van vrouwen in de ouderenzorg?
Als man heb je vaak al jong enige interesse in techniek; ook al kies je er niet voor om daarin te gaan werken, bepaalde kennis erover blijf je houden. Als een keer een apparaat het niet doet, heb je dan soms wel de kennis voorhanden om dit te repareren. En omdat mannen en vrouwen bij het oplossen van problemen andere waarden belangrijk vinden, is het inzicht van beiden van belang voor die oplossing. Vanwege mijn lengte en bouw word ik ook vaak gevraagd om te helpen met tillen, of even iets hoogs te pakken. En bij sommige mannelijke cliënten merk je dat ze af en toe een gesprek met een man ook op prijs stellen.

Wie of wat heeft jou het meest geïnspireerd om in de ouderenzorg te blijven werken?
Dat is een gebeurtenis die ik meemaakte toen ik nog niet zo lang in de huiskamers werkte. Er was net een uitgeleide geweest van een cliënte die was overleden, en deze dame was maar een paar maanden bij Huis op de Waard in zorg geweest. Een van haar zoons kwam naar mij toe en nam mij apart en bedankte mij voor alle goede zorgen voor zijn moeder. Dat ze als familie altijd zo blij waren als ik er was en dat hun moeder altijd heel blij was als ik kwam met het eten of een kopje koffie. Volgens mij had ik haar niet anders behandeld dan de andere cliënten. Hierdoor raakte ik onder de indruk van de betekenis die je als verzorgende kunt hebben voor mensen en hun familie, door gewoon je werk te doen.

Waarop zal jij als je met pensioen gaat het meest tevreden terugkijken?
Dat vind ik een lastige vraag. Het enige wat ik zeker weet is dat ik bij Marente wil blijven werken. Als ik de wereld een beetje beter wil maken kan ik dat voor mijn gevoel het beste in de zorg doen.  

Cecile aan de Stegge
Cecile aan de Stegge
- Onderzoeker/docent Lectoraat Verpleegkundige Intramurale Ouderenzorg bij hogeschool Leiden

Alle blogs & vlogs van Cecile aan de Stegge

Meer blogs en vlogs