Sedik Kazemi, verpleegkundige in De Wilbert, Katwijk

Sedik is verpleegkundige in Jeroen, Noordwijk - Marente

 

“Iemand die tegen mij zegt 'de ouderenzorg heeft geen uitdaging', die nodig ik uit eens met mij te komen meelopen.”   

 

Interview met Sedik Kazemi, verpleegkundige in De Wilbert (Katwijk) 

Wie ben je?  

Ik ben Sedik Kazemi, 28 jaar. Op mijn 16de was ik& genoodzaakt om wegens veiligheidsproblematiek uit Teheran (Iran) weg te vluchten met een familielid. We arriveerden in Nederland in 2008, en hebben in vier uithoeken van dit land gewoond, voordat wij in Warmond een vaste woonplaats kregen. Ik woonde drie maanden in Leeuwarden, acht maanden in Middelburg, ruim twee jaar in  Musselkanaal bij Ter Apel en twee jaar in Echt te Limburg. In  Groningen heb ik mijn migrantenopleiding met succes afgesloten en op basis daarvan mocht ik een opleiding kiezen op een gewone Nederlandse school. Omdat ik al van jongs af aan ambulanceverpleegkundige wilde worden, koos ik voor een opleiding in de zorg.  

In het besef van mijn taalachterstand leek het me belangrijk van onderop te beginnen en langzaam door te groeien. Dus het werd ‘Helpende zorg en welzijn niveau 2’. Een deel van het eerste jaar volgde ik vanuit mijn vierde woonplaats: het plaatsje Echt in Limburg. Ik liep vier maanden stage op de revalidatieafdeling van een bejaardentehuis in Roermond. In het begin vond ik dat bijzonder confronterend. Ik had een volkomen ander beeld van de zorg dan wat ik daar zag. Het feit dat ik, een volwassen man,  in de zorg oudere, vreemde, vrouwen zou wassen was nog helemaal nooit in mijn hoofd opgekomen. Ik kom immers uit een Islamitisch milieu; daar is dat streng verboden. Islamieten verzorgen hun oudere familieleden zelf! Het heeft me moeite gekost daar overheen te stappen, maar nu ik al zo lang in Nederland ben betekent het geloof iets anders voor me dan eerst. Terwijl ik me vroeger aan de Islamitische regels moest houden, vind ik nu de daden die ik in mijn leven stel voornamer: of ik een goed mens ben voor andere mensen en wat dat voor mij en hen betekent.  

Naast studeren en werken begon in Echt ook het gewone leven weer terug te komen. Ik kwam er bijvoorbeeld de vrouw tegen die nu mijn vrouw is! Toch besloten we om weer te verhuizen; in Echt hadden we namelijk behalve deze vrouw  weinig sociale contacten en weinig toekomstperspectief, terwijl heel veel van onze vrienden in Zuid-Holland woonden. Het bleek dat we vaste woonruimte konden vinden in Warmond.  Ik ben vanuit Echt gaan googelen of ik in Warmond mijn opleiding zou kunnen voortzetten, en zo ja, waar. Op Internet vond ik het terrein van Mariënhaven en dit verzorgingshuis leek mij een geweldige werkplek. Maar helaas, toen ik daar na onze verhuizing de eerste keer ging kennismaken werd ik niet aangenomen, vanwege mijn geringe werkervaring. Mijn Warmondse buurvrouw heeft me toen een stageplaats op een basisschool geadviseerd; voor de opleiding tot helpende  moest ik immers ook het welzijnsterrein ontdekken. Ik vond dat best leuk, want ik houd van kinderen, maar ik merkte onmiddellijk dat mijn hart toch echt in de zorg ligt.  

Zodra ik mijn opleiding af had ben ik voor een uitzendbureau gaan werken en toen kwam ik als vanzelf toch regelmatig bij Mariënhaven terecht. Collega Mark Schenk, destijds van planning, heeft mij in 2013 op een vaste baan geattendeerd en mij aangeraden te solliciteren. En dit keer werd ik wél aangenomen! In 2014 werd ik vervolgens Nederlander, in 2019 ben ik getrouwd met mijn Limburgse dierenartsassistent en verhuisd naar Rijnsburg, en drie en een halve maand geleden hebben wij ons eerste kind gekregen. Dat is een grote verandering in ons leven! De eerste maanden heeft de baby ’s nachts enorm veel gehuild omdat ze iets aan haar schoudertje mankeerde. Nu gaat het gelukkig al stukken beter. In Rijnsburg wonen we vlakbij het vroegere huis van de grote Nederlandse filosoof Spinoza. Een heel mooie ervaring is dat ik onlangs een email kreeg van een vroegere klasgenoot uit Iran, die tegenwoordig geschiedenis doceert aan de Universiteit van Teheran. Hij stuurde me een artikel over Spinoza, en raadde me aan het te lezen. Ik mailde terug: “Hoe is het mogelijk dat jij me dit adviseert?! Deze Spinoza zou als hij nog leefde mijn buurman geweest zijn!” Opeens besefte ik hoe klein en groot de wereld tegelijkertijd is.

Sedik is verpleegkundige in Jeroen, Noordwijk - Marente

 

"Werken met kwetsbare mensen vergt geduld, of je nu man of vrouw bent."

 

Waar werk je nu?

Na twee jaar in het flexteam van Mariënhaven, een periode waarin ik alle locaties en afdelingen wel een keer heb gezien, werk ik sedert de verkoop van locatie Mariënhaven in De Wilbert in Katwijk. Ik werk daar op een afdeling voor 24 bewoners met somatische problemen. Recent is die afdeling opgesplitst in twee kleinschaliger groepen. Ik werk op de groep met dertien bewoners. Maar volgende maand ga ik in het kader van mijn opleiding alweer naar een andere afdeling.  

Hoe werd je als man ontvangen in Marente? 

Sinds ik hier een vast contract heb, heb ik me bij Marente nooit ‘buitengesloten’ of ’afgewezen’ gevoeld, noch als man, noch als immigrant. Sterker nog: ik kreeg alle kans om me verder te ontwikkelen. In het begin mocht ik mijn werk combineren met een 21+ opleiding, die werd aangeboden in Den Haag. De 21+ is een bijspijkerschool om toch een middelbare school eindniveau te behalen. Je haalt er basale vakken op: Engels, Nederlands enzovoort. Ik had in Iran mijn middelbare school immers niet afgerond. Ik zat daar op een school die vergelijkbaar is met de Nederlandse HAVO, maar vluchtte na het derde jaar. En je móet in Nederland een diploma hebben om verder te komen. Na de afsluiting van 21+ wilde ik een opleiding op hbo-niveau gaan volgen, maar ik ben twee keer voor de gekozen opleiding uitgeloot. Toen zag ik een vacature voor verzorgende IG, in combinatie met 2,5 jaar opleiding. Dat heb ik doorlopen en daarna ben ik prompt doorgegaan met de MBO opleiding tot verpleegkundige. Vanaf september 2021 mag ik de interne Marente-opleiding tot kwaliteitsverpleegkundige volgen.  

Hoe komt het dat je in de ouderenzorg bent gaan werken? 

Dat heb ik denk ik al uitgelegd. Ik wil via de praktijk verder groeien als verpleegkundige.  

Op welke manier verschillen volgens jou mannen van vrouwen in de ouderenzorg? 

Mannen zijn mijns inziens meer doenerig en oplossingsgericht, terwijl vrouwen vaak veel beren op de weg zien en lang blijven praten. Maar ik werk nu bijna tien jaar in de zorg en ik kan zeggen: werken met kwetsbare mensen vergt geduld, of je nu man of vrouw bent. De inwoners uit Katwijk bijvoorbeeld zijn in het begin afhoudend, maar zodra ze je leren kennen heel aardig en belangstellend. Werken met mensen is nooit gemakkelijk. Je moet sociaal zijn, en tegelijkertijd soms streng kunnen optreden. Je moet veel inlevingsgevoel hebben. 

Sedik, verpleegkundige Jeroen in Noordwijk, Marente

 

"Werken met mensen is nooit gemakkelijk. Je moet sociaal zijn, en tegelijkertijd soms streng kunnen optreden."

 

Wie of wat heeft jou het meest geïnspireerd om in de ouderenzorg te blijven werken? 

Ik heb geen speciale ‘unieke’ helden. Ik bewonder al mijn collega’s. Dit is het coronajaar hè? Wat wij hier samen aan zorg realiseren, dat is geweldig. Je kan immers op niemand meer een beroep doen. Wij zijn nu niet alleen verpleegkundige, maar we zijn ook kapper, en we vervangen zelfs de familie als iemand ernstig ziek wordt en sterft. Dat is zó’n indringende ervaring, die kan ik niet beschrijven. Ieder die tegen mij zegt ‘de ouderenzorg heeft geen uitdaging, het is alleen maar wassen’, die nodig ik uit eens met mij te komen meelopen. De ouderenzorg is na 2015 echt complexer geworden! De mensen komen in een veel slechtere toestand binnen en je moet dus heel veel moeilijke verpleegtechnische handelingen verrichten en veel mensenkennis hebben om hier goed te kunnen functioneren. De ouderenzorg van 2021 kan met de zorg in ziekenhuizen wedijveren. Ook daar worden immers vooral ouderen opgenomen. Daarom vind ik het als man (hoofdkostwinner) wél echt belangrijk dat verpleegkundigen in de ouderenzorg een reëel salaris verdienen. Daar moet de overheid echt iets aan doen.      

Waarop zal jij als je met pensioen gaat het meest tevreden terugkijken? 

Ik bén al trots op wat ik allemaal heb meegemaakt en bereikt.  Mijn stelling is: als je werkt met mensen en je doet het goed, dan maak je verschil voor hen. Ik ben zelf positief van nature en vind dat ik als verpleegkundige een heel veelzijdig vak uitoefen. Waar ik uiteindelijk ga terechtkomen weet ik nog niet. Maar ik hoop dat ik een voorbeeld zal zijn in de manier waarop ik stagiaires en leerlingen begeleid. Dat ze erkennen: “Deze man geeft mij de ruimte om kennis te maken, om mezelf te zijn en mijn talent om te zorgen te ontplooien.“  

Verhalen van 'onze mannen'

Bekijk alle verhalen

Cecile aan de Stegge
Cecile aan de Stegge
- Onderzoeker/docent Lectoraat Verpleegkundige Intramurale Ouderenzorg bij hogeschool Leiden

Alle blogs & vlogs van Cecile aan de Stegge

Meer blogs en vlogs